व्यथांच्या कथा-5 जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली दबलेला मध्यमवयीन माणूस

 ब्लॉग नं. 2026/240.  

दिनांक: 28 ऑगस्ट, 2026.

व्यथांच्या कथा  5 — जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली दबलेला मध्यमवयीन माणूस

मित्रांनो,

“पिया का घर” या चित्रपटातलं,किशोरकुमारने गायलेलं गीत आठवतंय. “ये जीवन है, इस जीवन का,यही है, यही है रंग रूप, थोडे गम है,थोडी खुशियां, यही है छाव धूप.” आजकालच्या जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली दबलेल्या मध्यमवयीन माणसाच्या जीवनाचं हे गाणं म्हणजे पोर्ट्रेट म्हणता येईल.” माणसाच्या आयुष्यातला मध्यमवयीन काळ कदाचित सर्वांत गुंतागुंतीचा असतो.

एका बाजूला मुलांच्या भविष्याची चिंता.

दुसऱ्या बाजूला वृद्ध आई-वडिलांची जबाबदारी,

पेक्षाही त्यांची वाढती आजारपणं, 

त्यात नोकरी, घराचा खर्च,

कर्जाचे हप्ते, मुलांचं शिक्षण,

मुलीचं लग्न, स्वतःच्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष...

आणि या सगळ्यांच्या मध्ये स्वतःचं अस्तित्व कुठेतरी हरवतं.

मध्यमवयीन व्यक्ती अनेकदा घरातील “सगळं सांभाळणारी व्यक्ती” बनते.

सगळ्यांच्या गरजा लक्षात ठेवताना स्वतःची गरज विसरते.

मुलांना चांगलं भविष्य द्यायचं म्हणून,

पालक स्वतःच्या इच्छा पुढे ढकलतात, मुरड घालतात. 

आई-वडिलांना आधार द्यायचा म्हणून,

स्वतःच्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष करतात.

नोकरी टिकवायची म्हणून विश्रांती कमी करतात.

पण शरीराची एक मर्यादा असते.

एक दिवस शरीर विचारतं—

“माझ्यासाठी काय केलंस?”

तेव्हा लक्षात येतं की आपण सगळ्यांसाठी जगलो;

पण स्वतःसाठी जगण्याचं राहूनच गेलं.

या वयात आणखी एक व्यथा असते—नात्यांमधील बदल.

मुलं मोठी होतात.

त्यांचं स्वतंत्र जग निर्माण होतं.

जी मुलं कालपर्यंत आई-बाबांच्या भोवती फिरत होती,

ती आज स्वतःच्या करिअरमध्ये व्यस्त होतात.

पालकांना त्याचा आनंदही असतो

आणि कुठेतरी एक हुरहूरही.

म्हणूनच मध्यमवयात आर्थिक नियोजनाइतकंच,

भावनिक नियोजनही आवश्यक आहे.

स्वतःसाठी थोडा वेळ राखून ठेवू या.

एखादा छंद जोपासू या.

मित्रांना भेटू या.

जोडीदाराशी संवाद साधू या.

आणि सर्वांत महत्त्वाचं—

“माझं आयुष्यही महत्त्वाचं आहे,” हे स्वतःला सांगू या.

समारोप:

            जबाबदार पालक,जबाबदार मुलगा किंवा मुलगी ही dual ओळख या वयात तयार होते. सगळ्यानाच जपायचं. शारीरिकदृष्ट्याही आणि मानसिक दृष्ट्या देखिल.आता आपण या नंतर माणसाच्या जीवनातील अंतिम पडावापर्यन्त येऊन पोहोचू. एकंदरच या वेगवेगळ्या phases मध्ये जीवनाला जाणून घेतांना,मला आठवते  संत रामदासांची शिकवण. “जगी सर्व सुखी असा कोण आहे, विचारे मना तुची शोधूनी पाहे.” खरचं आपण खरं तर कधी सुखी होतं नाही. म्हणूनच म्हटलं जातं की, सुख मानण्यात असतं. मग आपण जीवनाच्या कुठल्याही अवस्थेत सुखी होऊ शकतो किंबहुना मानू तरी शकतो.          

आजचा हा ब्लॉग तुम्हाला कसा वाटला,हे कमेन्ट बॉक्स मध्ये जरूर लिहा. पुन्हा भेटूया उद्याच्या ब्लॉग मध्ये तोपर्यंत आपली आणि आपल्या परिवाराची काळजी घ्या. स्वस्थ रहा,आनंदी रहा,मस्त जगा. 

 

प्रसाद नातु.

होलीस्टीक हेल्थ कोच

(आरोग्य आणि जीवनशैली विषयांवर लेखन करणारे लेखक)

📝 टीप: हा लेख केवळ माहितीपुरता आहे. कोणताही वैद्यकीय सल्ला घेण्यासाठी आपल्या डॉक्टरांशी संपर्क करावा.